Merkez Bankası üç ay önce 2027 enflasyonu için yüzde 15 diyordu.
Şimdi yüzde 21 diyor.
Altı puan fark.
Altı puanlık fark öyle “ufak bir revizyon” falan değil.
Hele bütün ekonomi enflasyonu düşürmek üzerine kurulup bu yüzden milletin içinden geçilmişse.
Bu arada değişiklik sadece 2027 için değil.
2026 tahmini yüzde 28’den yüzde 29,5’e, 2028 tahmini yüzde 9’dan yüzde 13,5’e çıktı.
Yani patikanın tamamı yukarı taşındı.
“İyi de kardeşim, o zaman vatandaşa niye yüzde 15 beklentiye göre zam yaptınız? Aradaki yüzde 40 sapma ne olacak?”
diye sormazlar mı adama…
Anlayacağınız, neresinden tutsanız elinizde kalan bir çelişkiler yumağı.
Üstelik çelişki bununla da bitmiyor.
Bir yanda enflasyonu düşüreceğiz diye iç pazarı bitiriyorlar, diğer tarafta ithal mal fiyatı artmasın diye kuru baskılayıp dış pazarı kaybediyorlar.
Aynı zamanda fon skandalıyla şirketleri parasına ulaşamaz hâle getiriyorlar.
Sonra da durumu kurtarmak için, enflasyonu düşüreceğiz derken bir gecede kredi büyüme sınırlarını genişletiyorlar.
Diyorum ya, neresinden tutsan elinde kalıyor.
İşin daha kötüsü,
şirketin tek sorununun krediye ulaşamamak olduğunu sanıyorlar.
Oysa bu sorun diğerlerinin yanında solda sıfır kalır.
Bakın en son perakende satışlar geldi.
Resmen dibe vurmuş durumda.
Temmuz 2024’ten bu yana en zayıf seviyede.
Daha kötüsü;
Toplam ticaret yüzde 5,6, toptan ticaret yüzde 10,9 çakıldı.
Ve doğal olarak bu ortamda;
Toptancı siparişi kısıyor, şirket stoktan satıyor, üretici neredeyse üretimi durduruyor.
Sonra da birileri çıkıp yüzde 2,3’lük büyümeyle hava atmaya kalkıyor.
Ekonomi monşerleri o büyümenin hayat pahalılığından kaynaklandığını ısrarla görmüyor.
Sadece asgari ücret, emekli maaşı ve açlık sınırına baksa bile yetecek ama;
Nerdeeeeee !..
Tablo ortada;
Asgari ücret şimdiden açlık sınırının 10 bin lira altında kaldı.
Emekli maaşları resmen harçlık seviyesine düştü.
TÜRK-İŞ’e göre bile yoksulluk sınırı 123 bin 856 lirayla tavan yaptı,
Bekâr bir çalışanın aylık yaşama maliyeti bile 50 liraya dayandı.
Emekli 23 bin liraya mahkum edilirken,
Açlık sınırı 38 bin liraya fırladı.
Bu arada işsizlik patladı.
Yine TÜİK’in kendi açıkladığı atıl işsizlik yüzde 31,2 ile rekor kırdı.
Şirketler patır patır battı.
İnsanlar çatır çatır döküldü.
Rezervler durmadan küçüldü.
Birileri denge masalları anlatırken,
Dış ticaret açığı ve cari açık resmen kontrolden çıktı.
Yurt dışı pazarını kaybetmek istemeyen şirketler, kura rağmen zararına mal satarken, üretimi devam ettirebilmek için dışarıdan misliyle mal almaya başladı.
Sattığımız malın birim değeri ancak yüzde 7 artarken, dışarıdan aldığımız malın birim değeri yüzde 12,7’ye zıpladı.
Şimdi hepsini yan yana koyalım ve bu duruma sebep olanlara soralım;
Enflasyonu düşürmek için faiz yükselttiniz,
Kredileri kısarak şirketlerin ümüğünü sıktınız,
“İç talebi soğutacağım” ayağına milletin içinden geçtiniz,
Kuru baskılarken ihracatı ve turizmi bitirdiniz,
Emekliyi, emekçiyi, memuru köleden beter duruma soktunuz,
Bu arada enflasyonu da düşüremediniz.
İyi de babacım, o zaman siz neyi başardınız?
Ve daha önemlisi;
O koltuklarda hâlâ oturmaya utanmıyor musunuz?
