Gayet de belli ediyorsunuz. Neden sevmediğinizi de çok iyi biliyorum.

Tanıdığım birçok kişi, bizim hatalarımız yüzünden Avrupa’da kabul görmediğimizi, yabancıların bizden hoşlanmadığını, Türk’ün dünya ülkelerindeki imajının bozuk olduğunu düşünüyor. Ben tam tersini düşünüyorum.

Kuyruk acısı diye bir şey vardır, bilirsiniz. Avrupa’daki birçok ülkenin bizimle ilgili kuyruk acısı var. Tarihte gücüne yetişemediği, adaletinden, birlik ve beraberliğinden korktuğu, zamanında karşısında kaybettiği bir milletin hissettirdiği kuyruk acısı…

Türkiye Cumhuriyeti kurulduğundan beri yabancılara karşı saygısını, sevgisini, misafirperverliğini ve hoşgörüsünü istikrarlı bir şekilde göstermiştir. Bizim sicilimizde insana ve insanlığa karşı işlenmiş suçlar yoktur; işkence, eziyet yoktur. Ülkemizde kimse açlıktan ya da soğuktan ölmez. Biz, mazluma kalkan olan, zulmün karşısında dimdik duran bir devlet geleneğinin mensuplarıyız.

Yakın geçmişte savaşları esnasında Suriyelilere ve Ukraynalılara kucağımızı açtık. Aynı şey diğer komşu ülkelerimizde yaşansa onlara da imkânlar dâhilinde yardım elimiz uzanır. Çünkü siyasi çıkarlardan önce insan hayatını, onurunu ve güvenliğini merkeze alan yaklaşımımız bize bunu yapmayı emreder.

Ha, sen misafirine kapını açarsan ve onlar bunu kötüye kullanırsa bu durum da onların kötülüğüdür. Buradaki suç bize ait değildir. Nerede bir mazlum varsa ona uzanmak mayamızdandır.

Şuraya geleceğim. Bugünlerde kimse rahatça vize alamaz hâlde. En varlıklısından öğrencisine, memurundan işçisine, evi olanından olmayanına kadar kimse vize alamıyor. Vize şartları ağırlaştırıldı. İnsanlar gezmek için bile yurt dışına gidemez hâle geldi.

Vize başvurusu yapabilmek için aylarca randevu bekleyen, sayfalarca evrak hazırlayan, banka hesaplarını, gelirlerini, tapularını, iş yerlerinden aldıkları belgeleri sunan insanlar var. Üstelik bütün bunları eksiksiz yerine getirmek de vize alabilecekleri anlamına gelmiyor. Başvuru ücretleri, aracı kurum masrafları, seyahat sigortaları derken daha yola çıkmadan ciddi paralar harcanıyor. Sonuç ise çoğu zaman belirsizlik! Kimi zaman aylarca bekletilen pasaportlar, kimi zaman gerekçesi tatmin etmeyen ret kararları…

Ben vize alamadığımda üzülen bir insan değilim. “Olursa olur, olmazsa olmaz.”, “Beni istemeyeni ben hiç istemem.”, “Nasip değilmiş.” der geçerim ama bunun için üzülen ve değersiz hisseden, tanıdığım, sevdiğim bir sürü arkadaşım var. Bizi üzen ve yoranlara çok sinirleniyorum!

Siz kimsiniz? Elinizi kolunuzu sallayarak girdiğiniz, Antalya’sında, Foça’sında, Alanya’sında ev alıp yerleştiğiniz, misafirperverliğinden istifade ettiğiniz bu güzelim ülkenin, bu güzelim vatandaşlarının birkaç günlük ziyaretini bile neden bu kadar zorlaştırıyorsunuz?

Kendi ülkesinde saygın bir hayat süren insanlara, sanki kapınızda beklemeye mecburlarmış gibi davranıyorsunuz.

Turizm adı altında bütün tarihî alanlarınızı gezebilmek için para ödetiyorsunuz. O sayede kalkınıyorsunuz. Sonra nazvari bir caydırma politikası sergiliyorsunuz.

Bu arada çocuklarına statü gibi gördüklerinden eğitim için Avrupa’yı tercih edip milyonlarca avro dökenlerimizden, yurt dışından ev alabilenlerimizden ya da üstün zekâlı insanlarımızdan nemalanıyorsunuz.

Üç beş gün tatil yapmaya gitmek isteyen insanlara olabilecek her türlü zorluğu çıkararak manipülatif bir yaklaşım ve aşağılamayla geri çevirmenizin manası ne? Kişinin ülkesinden mi kaçtığını yoksa gezmeye mi gittiğini anlayabilecek kapasiteniz mi yok?

Benim itirazım bu muameleye. Çünkü hiçbir insan, sadece başka bir ülkeyi görmek istiyor diye kendisini değersiz hissetmek zorunda değil.

Bizim yabancılara gösterdiğimiz güvenin, zor günlerinizde uzattığımız ellerin tarihini, bugün üzerinde hüküm sürdüğünüz toprakların geçmişiyle birlikte anlatmaya kalksak mahcup olursunuz. Zaten dünya tarihimizi bizden iyi biliyor. Asıl mesele tam olarak bu.

Tekrar hatırlatıyorum: Bizim Türklük tarihimizde işkence, kadına, çocuğa saldırı, insan yakma yok! Utanılacak tek bir anımız, unutmak isteyeceğimiz hiçbir hatıramız yok! Tarih boyunca yaşadığımız sıkıntıların temelinde kimi zaman iyi niyetimiz, kimi zaman başkalarına duyduğumuz ölçüsüz güven, kimi zaman da ‘kişi kendinden bilir işi’ndeki mantık vardır.

Merhameti zayıflık, misafire kucak açmayı acizlik, iyi niyeti de safdillik olarak görenlerin bizi anlamasını beklemiyorum.

Dünyadaki terör gruplarını sinsi sinsi besleyip, maddi ve manevi destekçisi, yardımcısı olan, kendi çıkarları uğruna başka coğrafyalara incir ağacı diken çoğu dünya ülkesi gelmiş bizi beğenmiyor. Kurbağa, salyangoz yemeyip taharet aldığımız için aşağılayarak bakıyor.

Ben bunu, asgari ücretli bir mağaza çalışanının, gelen müşterinin ürünü deneyip pahalı diye almadığında aşağılayan gözlerle ona bakmasına benzetiyorum. Ne mağaza onun ne de satılan ürünler. Ancak kendisini karşısında değer biçebilecek bir makamda görüyor. İşte Avrupa’da da benzer yersizlikte bir kibir hüküm sürüyor.

Küçümsemeye çalıştıkları ülkemizin kıymetini, topraklarımızın değerini o kadar iyi biliyorlar ki kıskançlıklarından deliriyorlar!

En çok da neyi biliyorlar, biliyor musunuz?

Bir sıkıntı anında nasıl bir araya gelebileceğimizi, nasıl bir bütün olabileceğimizi ve nasıl bir güç olduğumuzu!

İnşallah bir gün biz de zamanın yarattığı aşınmadan kurtulur, özümüze döner, kendi kıymetimizin ve kudretimizin yeniden farkına varır, hepsini sıraya dizeriz.

Çünkü bu toprakların kıymeti, uğruna verilen mücadelelerle tarihe kazınmıştır. Biz, sırada bekletilecek bir millet değiliz. Tarih boyunca kimsenin lütfuyla var olmadık, kimsenin kabulüne de muhtaç değiliz.

Bize kapılarını kapatanlar, önce kendi tarihlerini açıp kimin karşısında durduklarını hatırlasınlar!