Sessiz bir imha: Çocuklarımız zehire kurban!

Uyuşturucu sarmalında yiten gencecik hayatlar sadece birer istatistik değildir; devletin sosyal koruma kalkanını ve anayasal görevini eksiksiz yerine getirmesi artık ertelenemez bir zorunluluktur.

Bu ülkenin sokaklarında, mahallelerinde, gencecik hayatların gözlerimizin önünde eriyip gitmesini sadece rakamlarla, süslü istatistiklerle açıklayamazsınız. Emniyet raporlarına yansıyan binlerce olay, yüz binlerce şüpheli, onlarca ton metamfetamin ve esrar yakalaması ne anlama geliyor? Her bir rakam; sönen bir ocak, feryat eden bir anne, kararan bir gelecek ve gözyaşı içinde kalan bir baba demektir. Doğrudan madde yüzünden can veren yüzlerce evladımız, bu ülkenin sokaklarında sessiz sedasız gömülüyor. Biz sadece uyuşturucu maddeleri değil; asıl olarak bu ülkenin geleceğini, gençliğimizi ve ailelerimizi kaybediyoruz.

Sahada evladını bu canavara kaptırmış bir annenin feryadı, aslında her şeyi özetliyor:
“Oğlum gözlerimin önünde eriyor. Kapı kapı gezip yardım istiyorum ama yüzümüze bakan yok. ‘Hastaneye yatıralım’ diyoruz, aylar sonrasına gün veriyorlar. O güne kadar çocuğumun yaşayıp yaşamayacağını bilmiyorum. Evde her gün bir cehennem, can güvenliğimiz yok. Geceleri uyanıp oğlumun hâlâ nefes alıp almadığını kontrol ediyorum. Devlet bizim sesimizi ne zaman duyacak?”
İşte bu çaresizlik, bu yakıcı acı, sokaklardaki asıl gerçektir. Her anne, her baba bugün bu haklı korkuyu yaşıyor.

Peki, bu onlarca ton zehir buralara nereden geliyor? Sınırlardan, limanlardan nasıl bu kadar rahat geçebiliyor? Yanı başımızdaki ülkelerden TIR’ların gizli bölmelerinde, yakıt depolarında, AdBlue tanklarında sıvı metamfetamin akıyor bu ülkeye. Güney Amerika’dan kalkan gemiler, devasa limanlarımıza adeta elini kolunu sallayarak kokain taşıyor. Daha da acısı, Türkiye artık sadece bir geçiş yolu değil; burası bir “dönüştürme merkezi” haline getirilmiş durumda. İstanbul’un, Yalova’nın, Kocaeli’nin, Gaziantep’in göbeğinde, mahalle aralarında kurulan yasa dışı laboratuvarlarda o sıvı zehirler kristale dönüştürülüyor ve çocuklarımızın cebine kadar indiriliyor.

Bir devletin en temel, en birincil görevi vatandaşının canını, malını ve güvenliğini korumaktır. Eğer bir devlet, kendi çocuklarını uyuşturucu çetelerine karşı koruyamıyorsa, orada en temel görev olan güvenlik duvarı hasar görmüş demektir. Güvenlik güçleri kapılarda rekor yakalamalar yaptığını söylerken, sokaklarda zehrin fink atması neyin kanıtıdır? Milyonlarca aracın, konteynerin geçtiği sınırlarda, yasal ticaret kılıfı altında bu zehir içeri sızabiliyorsa ve sokaktaki talep kurutulamıyorsa, içerideki hiçbir çocuk güvende değildir. Biz “Şu kadar ton yakaladık” diye operasyon videolarıyla övünürken, piyasaya sızan diğer tonlar evlatlarımızı yutmaya devam ediyor. Bu durum, polisiye tedbirlerin tek başına güvenlik sağlamaya yetmediğinin, sistemin tıkandığının en açık kanıtıdır.

Önlemler açısından artık mazeret kabul edilemez bir noktadayız. Sınır kapılarında her TIR, her konteyner, her araç X-ray ve gelişmiş tarama sistemlerinden geçmeden içeri giremez. Sıvı metamfetamin ve öncül kimyasallar için özel denetim birimleri kurulmalı, kaynak ülkelerle istihbarat paylaşımı zorunlu hale getirilmelidir. İstanbul, Kocaeli, Gaziantep başta olmak üzere tespit edilen tüm yasa dışı dönüştürme laboratuvarları anında imha edilmeli, işletmecilere ve lojistikçilere en ağır cezalar uygulanmalıdır. Mahalle aralarında bu laboratuvarların kurulabilmesi, istihbarat ve denetim mekanizmalarının sorgulanmasını gerektirir. Burada “yakaladık” demek yetmez; arzın kökünü kazımak şarttır.

Zehir tacirleri sadece bedenleri değil, toplumun ruhunu ve ahlakını katlediyor. Bağımlılıkla mücadele eden derneklerin saha gözlemleri içimizi yakıyor: Kullanım yaşı ilkokul seviyelerine, 11-12 yaş grubuna, bazı mahallelerde daha da aşağıya kadar gerilemiş durumda. Henüz çocuk yaşta metamfetamin bataklığına düşen gencecik kız çocukları, kadınlar önce bağımlı hale getiriliyor, ardından bu bağımlılıkları kullanılarak organize şebekelerin elinde cinsel sömürüye zorlanıyor. Ankara’nın göbeğindeki eğlence mekânlarında gencecik çocukların uyuşturucu vaadiyle nasıl insan ticaretinin kurbanı yapıldığını dehşetle okuyoruz. Erkek çocukları ise çetelere borçlandırılıp sokak sokak zehir satan birer “torbacıya”, gaspçıya, tetikçiye dönüştürülüyor. Bu basit bir asayiş sorunu değil, bu bir toplumsal imha operasyonudur.

Aileler parçalanıyor. Anneler oğullarının, kızlarının gözlerinin içine bakıp “keşke hiç doğurmasaydım” diye ağlıyor. Babalar, bir zamanlar okula giden çocuklarının torbacılık yapmasını çaresizlik içinde izliyor. Mahalleler, gençlerin birbirini zehirlediği, ailelerin evlerini terk etmek istediği yerlere dönüşüyor. Bu, sadece bireylerin değil, tüm toplumun ruhunun çürümesidir.

İşte bu çaresizlik ve kamusal yetersizlik, sokaklarda daha büyük, daha karanlık bir tehlikeyi besliyor. Devletin yasal tedavi mekanizmaları olan AMATEM ve ÇEMATEM’lerde yatak bulamayan, çaresizce evladını kurtarmaya çalışan aileler, resmi raporlara da yansıdığı üzere kontrolsüz yapıların kucağına itiliyor. Sahadan gelen çok vahim duyumlar ve raporlar var: Herhangi bir tıbbi yetkisi, ruhsatı ya da uzmanlığı olmayan bazı kontrolsüz yapılar, uyuşturucu batağındaki çocukları toplamak için illegal “rehabilitasyon merkezleri” ve kamplar kuruyor. Bilimsellikten uzak, tamamen denetimsiz bu yerlerde güya çocukları “arınma” adı altında tutuyor, ardından bu çocukları umre turlarına götürerek inanç eksenli bir “kurtarma” illüzyonu yaratıyorlar.

Soruyorum: Kamu iradesi bu yapıları görmüyor mu? Tıbbi ehliyeti olmayan, psikiyatrik ve klinik altyapıdan tamamen yoksun bu odaklar, hayati tehlikesi son derece yüksek olan uyuşturucu yoksunluk krizlerini hangi yetkiyle yönetiyor? Yasalarımıza göre bir diş kliniği bile açmak onlarca izne ve denetime tabiyken, bu merdiven altı yapılar “tedavi merkezi” maskesiyle nasıl bu kadar rahat hareket edebiliyor?

Cevap çok açık: Kamu otoritesi, bağımlılıkla mücadelede ve sosyal korumada muazzam bir boşluk yaratmıştır. Aileler o kadar çaresiz, o kadar yalnız bırakılmıştır ki; devletten bulamadıkları yardımı bu illegal yapıların insafında aramaktadır. Ancak bu durum, devletin en temel görevini başka yapılara devretmesidir ki bu, güvenliğin de ötesinde, hukukun üstünlüğünü zedeler. Bilimsel olmayan, denetlenmeyen bu gayriresmî kamplar, çocukları uyuşturucu çetelerinden alıp başka bir bağımlılık ve biat mekanizmasının içine hapsetmektedir. Üstelik bu kontrolsüz alanlar, resmi raporlarda da belirtildiği gibi, uyuşturucu satıcılarının ve torbacıların bile sızabildiği tamamen güvensiz yerlere dönüşmektedir.

Burada önlem sert ve net olmalıdır. Tüm ruhsatsız, tıbbi denetimsiz “rehabilitasyon” merkezleri derhal kapatılmalı, sorumlu kişiler hakkında yasal işlem başlatılmalıdır. AMATEM ve ÇEMATEM yatak kapasitesi acilen katlanmalı; hiçbir aile “aylar sonra randevu” bahanesiyle kapıdan çevrilmemelidir. Tedavi bilimsel, tıbbi ve devlet denetiminde olmak zorundadır. Devlet bu boşluğu doldurmazsa, o boşluğu illegal yapılar doldurur.

Oysa bu Cumhuriyet, temellerini gençliğin omuzlarına basarak yükseltti. Gazi Mustafa Kemal Atatürk, her fırsatta gençliği bu ülkenin yıkılmaz kalesi ve geleceğinin yegane teminatı olarak ilan etti. "Bütün ümidim gençliktedir" diyen bir liderin vizyonuyla kurulan bir devlette, bugün gençliğin uyuşturucu baronlarının insafına terk edilmesi, emanete ihanettir. Atatürk’ün gençliğe verdiği o muazzam değer, bize sadece bir gurur tablosu değil, aynı zamanda her bir evladımızı koruma sorumluluğu yükleyen anayasal ve tarihsel bir ödevdir. Eğer biz bugün o gençliği sokak köşelerinde, karanlık mahalle aralarında feda ediyorsak, Cumhuriyet’in en büyük kalesini kendi ellerimizle yıkıyoruz demektir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 58. Maddesi de tam olarak bu tarihsel sorumluluktan beslenerek devlete çok net bir görev yükler:
“Devlet, gençleri uyuşturucu maddelerden korumak için gerekli tedbirleri alır.”
Devletin görevi sadece uyuşturucu satıcısını yakalamak veya hastane kapısında sıra bekletmek değildir; devletin asıl görevi o genci o bataklığa hiç düşürmemektir. Ancak bugün risk altındaki mahallelerde aileler feryat figan, çocuklar tamamen korumasızdır. Okullarda, mahallelerde o koruma kalkanı zayıflamıştır. Çocuklar bağımlı olduğunda ise tedavi merkezlerinin yetersiz kapılarında aylar sonrasına randevu verilmektedir.

Okullarda ilkokuldan itibaren zorunlu, etkili önleme programları uygulanmalıdır. Ailelere psiko-sosyal destek verilmeli, risk altındaki mahallelere özel güvenlik ve sosyal hizmet ekipleri yerleştirilmelidir. Çocukları hedef alan satıcılara en ağır cezalar, caydırıcı infazlar getirilmelidir. Şehirlerin göbeğinde onlarca dönüştürme laboratuvarı kurulabiliyorsa, uyuşturucu paraları sokaklarda rahatça aklanabiliyorsa ve devletin boş bıraktığı alanı merdiven altı yapılar dolduruyorsa, orada büyük bir denetim ve istihbarat ihtiyacı var demektir.

Gözümüzün içine baka baka koparılan bu fidanları görmezden gelemeyiz. Eğer uyuşturucunun sadece arzına değil, onu doğuran sosyal çürümeye ve bu denetimsiz gri alanlara karşı topyekûn, bilimsel, sert ve samimi bir mücadele açılmazsa, yarın koruyabileceğimiz bir güvenlik de kurtarabileceğimiz bir gençlik de kalmayacak. Ailelerin feryadı duyulmalı, çocuklar korunmalıdır. Aksi halde yarın çok geç olacak.

Gençliğine sahip çıkmazsan, bağımsız yaşayacağın bir ülken kalmayacak.

UNUTMA!