Geçtiğimiz Pazar günü devletimiz Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin kuruluşunun 43. yıl dönümünü büyük bir gururla kutladık.43 yıl önce, 15 Kasım 1983’te, Kıbrıs Türk halkı kendi kaderini tayin etme iradesini ortaya koyarak bağımsız devletini ilan etti. Bu tarihi kararın mimarı, ebedi liderimiz, Kurucu Cumhurbaşkanımız Rauf Raif Denktaş’tı. Ancak bugün, Cumhuriyetimizin 43. yıl dönümünde kendimize şu soruyu sormak zorundayız: KKTC’nin uluslararası alanda tanınması için geçen 43 yılda ne yaptık, ne yapamadık ve bundan sonra ne yapmalıyız?

KKTC’nin ilanından yalnızca üç gün sonra, 18 Kasım 1983’te Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi 541 sayılı kararı kabul etti. 11 Mayıs 1984’te ise 550 sayılı karar geldi. Bu kararlarla uluslararası topluma KKTC’yi tanımama çağrısı yapıldı. Rum-Yunan ikilisi, bu kararları KKTC’nin uluslararası tanınmasını engellemek amacıyla diplomatik girişimlerinin merkezine yerleştirdi. Avrupa Birliği’nin uygulamaları ve uluslararası alandaki hukuki engeller de Kıbrıs Türk halkının dış dünyayla doğrudan ilişki kurmasını zorlaştırdı. KKTC kurulduktan sonra federasyon amaçlı müzakerelere devam edildi.2004 yılında Annan Planı’na Kıbrıs Türk halkı evet, Rum tarafı hayır dedi. Buna rağmen Rum yönetimi Avrupa Birliği’ne kabul edilirken Kıbrıs Türk halkının doğrudan ticaret ve uluslararası temas alanındaki sorunları devam etti. Bütün bunlar, tanınma meselesinin yalnızca hukuki değil, aynı zamanda büyük bir diplomatik ve siyasi mücadele olduğunu gösteriyor. Anavatan Türkiye Cumhurbaşkanı Sayın Recep Tayyip Erdoğan, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu kürsüsünden defalarca, tam 5 kez, dünya devletlerine KKTC’yi tanıma çağrısında bulundu. Bu çağrılar son derece önemliydi. Çünkü ilk defa Türkiye Cumhuriyeti’nin Cumhurbaşkanı, dünyanın en önemli diplomasi platformlarından birinde Kıbrıs Türk Devleti’nin tanınmasını bu açıklıkta uluslararası gündeme taşıdı. Ancak burada önemli bir eksikliğe işaret etmek zorundayım. Sayın Erdoğan’ın BM kürsüsünden yaptığı tanınma çağrılarından sonra, bu çağrıları somut diplomatik sonuçlara dönüştürecek kapsamlı, kararlı ve sürekli bir tanınma stratejisi ortaya konulamadı. En azından kamuoyuna açıklanmış, hedef ülkeleri belirlenmiş, özel temsilciler görevlendirilmiş, diplomatik takvimi hazırlanmış ve sonuçları düzenli olarak takip edilen ciddi bir tanınma seferberliği göremedik. Cumhurbaşkanımızın çağrıları çok kıymetlidir. Ancak çağrı yapmak başka, bu çağrıyı diplomatik başarıya dönüştürmek başkadır. Uluslararası tanınma, yalnızca açıklamalarla sağlanamaz. Devletler nezdinde ısrarlı, planlı, sürekli ve sonuç odaklı diplomasi gerektirir.

Bu konuda yalnızca teorik değerlendirmeler yapmıyorum. Bizzat yaşadığım, içinde bulunduğum ve sonuçlarını gördüğüm bir diplomatik tecrübeden söz ediyorum. Ebedi liderimiz, Kurucu Cumhurbaşkanımız Rauf Raif Denktaş’ın talimatıyla, onun Gezici Büyükelçisi sıfatıyla KKTC’nin uluslararası tanınması konusunda çalışmalar yürüttüm. Bu çerçevede, Türkiye’de temasa geçtiğim tüm siyasi parti liderleri içerisinde bir tek Vatan Partisi Genel Başkanı Sayın Doğu Perinçek bu önemli konuya ilgi gösterdi. Milli olduklarını ve Kıbrıs davamıza sahip çıktıklarını iddia eden partiler sadece beyanatlarla yetindiler. Perinçek ile birlikte birçok yurt dışı temasında bulunduk. Çeşitli ülkelerde siyasi çevrelerle, devlet yetkilileriyle ve etkili isimlerle görüşmeler gerçekleştirdik. Kıbrıs Türk halkının tarihi mücadelesini, KKTC’nin kuruluş gerekçelerini, devletimizin egemenlik haklarını ve uluslararası tanınma talebimizi anlattık. Bu temaslardan edindiğim en önemli kanaat şudur: Dünyada KKTC’yi tanımaya hazır olan ülkeler vardır. Görüşmelerimiz sırasında, gerekli resmi talebin yapılması ve uygun diplomatik şartların oluşturulması halinde KKTC’yi tanımaya hazır olduklarını ifade eden muhataplarla karşılaştık. Bu, bizzat diplomatik temaslarımızdan çıkardığım bir sonuçtur. Elbette görüşmelerde ifade edilen siyasî irade ile resmi tanıma kararı aynı şey değildir. Tanıma, ilgili devletin kendi yetkili makamlarınca alınacak egemen bir karardır. Ancak gördük ki tanınma kapıları bütünüyle kapalı değildir. Mesele, o kapıları açabilecek diplomatik iradeyi, kararlılığı ve stratejiyi ortaya koyabilmektir.

Rahmetli liderimiz Denktaş, KKTC’nin ilanını yalnızca o günün siyasi şartlarının ortaya çıkardığı geçici bir gelişme olarak görmüyordu. Onun temel hedefi, Kıbrıs Türk halkının egemenliğini, güvenliğini ve devlet varlığını korumaktı. Devletimizin uluslararası alanda hak ettiği yeri alması için yürütülen temaslar da bu anlayışın bir parçasıydı. Denktaş’ın talimatıyla gerçekleştirdiğimiz görüşmeler, KKTC’nin tanınmasının uluslararası diplomasi gündemine taşınabileceğine ilişkin önemli tecrübeler kazandırdı. Bugün yapılması gereken, bu tecrübelerden yararlanmak ve tanınma meselesini yalnızca yıldönümlerinde hatırlanan bir hedef olmaktan çıkarmaktır.

KKTC’nin tanınması konusunda Anavatan Türkiye ile tam eşgüdüm içerisinde özel bir diplomatik strateji hazırlanmalıdır. Öncelikle tanınma konusunda olumlu yaklaşım gösterebilecek ülkeler belirlenmeli, bu ülkelerle doğrudan ve düzenli temas kurulmalıdır. Afrika, Asya, Latin Amerika ve Türk dünyasında diplomatik imkânlar ayrı ayrı değerlendirilmelidir. Tanınma konusunda geçmişte yürütülen çalışmalar, gerçekleştirilen görüşmeler ve edinilen diplomatik tecrübeler yeniden ele alınmalıdır. KKTC Dışişleri Bakanlığı bünyesinde, yalnızca tanınma konusuyla ilgilenecek özel bir birim oluşturulması da değerlendirilmelidir. Türkiye’nin diplomatik ağıyla eşgüdümlü hareket edilmeli; hedef ülkelerde üst düzey görüşmeler, parlamentolar arası temaslar, kamu diplomasisi faaliyetleri ve ekonomik iş birliği girişimleri yürütülmelidir. Tanınma talebinin önündeki BM kararları, diplomatik baskılar ve muhtemel siyasi maliyetler de gerçekçi biçimde değerlendirilmelidir. Bütün bu çalışmaların somut hedefleri, sorumluları ve takvimi bulunmalıdır. KKTC’nin kuruluşunun 43. yıl dönümünü kutlarken, ebedî liderimiz Rauf Denktaş’ı, özgürlük mücadelemizin önderi Dr. Fazıl Küçük’ü, şehitlerimizi ve gazilerimizi saygı, rahmet ve minnetle anıyoruz. Onların bizlere bıraktığı en büyük emanet, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’dir. Bu emaneti yaşatmak kadar uluslararası alanda hak ettiği konuma ulaştırmak da tarihi sorumluluğumuzdur. Yeniden vurgulamam gerekirse, Anavatan Türkiye Cumhurbaşkanı Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın BM’deki tanınma çağrıları, diplomatik bakımdan önemli bir başlangıç noktasıdır. Ancak artık bu çağrıların arkasını dolduracak somut adımlar atılmalıdır. Laftan eyleme geçilmelidir...