Şehit anneleri... Eşleri... Evlatları...
Ve terör örgütü elebaşı Apo için istenen statü, İmralı’da önüne serilen yeni konut, Meclis gündemine taşınan çerçeve yasalar... Türk ulusunun tam kırk yıldır dinmeyen, kabuk bağlamayan, her geçen gün daha da derine işleyen kanayan yarasıdır bu!
Kırk yılı aşkın süredir bu vatanın toprağına düşen on binlerce fidanı düşünün. Henüz bıyığı terlememiş kınalı kuzuları, yarım kalan düğünleri, babasının tabutuna küçücük elleriyle dokunan yetim yavruları hatırlayın. Sadece üniformalı kahramanlarımız mı? Elinde tebeşirden başka silahı olmayan Şenay Aybüke’yi, Necmettin öğretmeni, şifa dağıtmaya giden doktorlarımızı, kundaktaki bebekleri, katledilen masum sivilleri unutmak ne mümkün! Her birinin ardında küle dönmüş ocaklar, geceleri gözüne uyku girmeyen analar ve hiç dinmeyecek acı hikayeler bıraktılar.
DEVLET CİDDİYETİ VE TERSİNE İŞLEYEN ADALET
Bugün gelinen noktada ise milletin vicdanını sızlatan, devlet ciddiyetiyle asla bağdaşmayan bir yönetim anlayışıyla karşı karşıyayız. On binlerce insanımızın katili olan terör elebaşına yeni bir konut hazırlanıyor, çalışma koşulları iyileştiriliyor ve kendisine siyasi bir "statü" verilmesi tartışılıyor. Yıllarca dağlarda, şehirlerde kan döken, bu millete en ağır bedelleri ödeten bir caniye devlet eliyle imtiyazlar sunulurken; asıl bedeli ödeyenlerin yüreğine bir kez daha hançer saplanıyor.
Yıllardır "terörle müzakere değil, mücadele" söylemleriyle meydanlarda oy toplayanların, bugün gelinen noktada sergilediği bu keskin U dönüşü, siyaset kurumuna olan güveni yerle bir etmiştir. Ekonomik krizin en ağır yükünü sırtlanan, kiraya çıkan, geçim derdiyle boğuşan şehit aileleri ve gazilerimiz kendi kaderine terk edilmişken; devletin imkanlarının ve enerjisinin bir terörist başının yaşam standartlarını yükseltmeye harcanması kabul edilemez bir çelişkidir. Hangi siyasi hesap, hangi koltuk sevdası veya hangi "yeni süreç" masalı, kırk yıllık ihaneti aklamaya yetebilir?
YARGILANAN ANALAR, ÖDÜLLENDİRİLEN CANİLER

Bu acının ve bu adaletsizliğin en canlı tanığı, evladı Özel Kuvvetler mensubu Astsubay Kıdemli Başçavuş Namık Ayhan Akbaba’yı 1993 yılında Van kırsalında vatan toprağına emanet eden Şehit Anaları Derneği Başkanı Pakize Alp Akbaba, yani milletimizin "Pakize Ana"sıdır. O gün bugündür ne diz çöktü ne de geri adım attı. Şehitlerin hukukunu korumak, teröre ve teröriste verilen tavizlere dur demek için mahkeme kapılarında, meydanlarda, televizyon ekranlarında tek başına bir ordu gibi direndi.
Peki, bugün hukuk mekanizması kimin için, nasıl işletiliyor? Bebek katiline konut tartışmaları sürerken, evladının katiline af ve statü getirilmesine isyan eden Pakize Ana hakkında açılan davalarla mahkeme kapılarına çağrılıyor. Kendi canından can vermiş, tabut başında metanetini koruyup "Vatan sağ olsun" demiş bir ananın feryadı "suç" sayılırken, binlerce ocak söndüren elebaşına yeni yaşam alanları açılıyor. Adaletin terazisi şehit anasını yargılayıp terörist başına konfor sunacak kadar şaştıysa, orada artık hukuktan değil, siyasi talimatlardan söz ediliyor demektir.
Pakize Ana’nın yüreğinden kopan şu sözler, aslında bu yanlış icraatlara karşı milletin ortak feryadıdır:
"Bugüne kadar bir omzumda şehidin, bir omzumda gazinin yükü vardı; şimdi ise tüm memleketin yükü sırtıma bindi! Ben evladımı bu vatan bölünmesin, bayrak inmesin diye toprağa verdim. Katillerine konut yapılsın, statü verilsin diye değil! Bizim gözyaşımız kurumadan, acımız dinmeden atılan her adım yüreğimizi dağlıyor. Şunu herkes bilsin ve asla unutmasın; şehit analarının ahı onları bitirir!"
ÇERÇEVE YASALARLA ŞEHİTLERİN HATIRASI SİLİNEMEZ

Pakize Ana’nın bu haykırışı, bugün "çerçeve yasa" adı altında teröre ve teröriste yasal zemin hazırlamaya çalışanlara, Meclis’te bu düzenlemelere "evet" diyenlere tarihi bir uyarıdır. İcraat makamında oturanlar ve çerçeve yasa için el kaldıranlar şunu asla unutmasınlar: Bizim şehitlerimiz, duvarlara asılmış bir çerçevenin içine bırakılmış soğuk birer fotoğraf değildir! O çerçevelerin içindeki her bir yüz, haince yaşam hakkı elinden alınmış bir hayatın, yarım kalmış hayallerin ve bu milletin vicdanında sonsuza dek kalacağı yerin adıdır. Yasalarınızı kağıt üzerinde değiştirebilirsiniz ama bu milletin hafızasındaki ihanetleri asla silemezsiniz.
Bir yanda evladının mezar taşına sarılarak teselli arayan, adalet bekleyen, susturulmaya çalışılan Pakize Analar; diğer yanda masa başında statü, çerçeve yasa ve konut hesabı yapılan terör elebaşıları... Tarih bu günleri elbet not düşecektir. Türk milleti, kendisine kurşun sıkanları da, o kurşunlara göğsünü siper eden kahramanların analarını mahkeme kapılarında süründüren icraatları da asla unutmayacaktır. Ve o gün geldiğinde, hiçbir siyasi hesap, hiçbir konforlu konut ve hiçbir yasal kılıf, şehit analarının göğe yükselen o yakıcı ahının altında kalmaktan kurtulamayacaktır!
Ben Pakize Ana’yı dinlerken yüreğim bir kez daha yaralandı.
Bir ülke ki; Şehitler, gaziler ülkesi, onlara sahip çıkmak, değerlerini bilmek gerekirken, onları bu mücadelede bırakmak asla ama asla Türk ulusunun ne karakteri ne töresi olabilir.
“Ne Mutlu Türk’üm Diyene!” sözümüzü haykırabiliyorsak aziz şehitlerimizin, kahraman gazilerimizin sayesindedir.
Siyasi çekişmeler içinde unutulmamalıdır.
Rahmet, minnet ve saygıyla.