19 Mayıs 1989… Mustafa Kemal’in Samsun’a çıkışının ve bağımsızlık meşalesini yakmasının tam yetmişinci yılıydı. Atatürk’ün bedenen aramızdan ayrılışını fırsat bilen karanlık odakların ilke ve devrimlere açık ya da kapalı saldırılarını doruğa çıkardığı o kasvetli dönemde, bir avuç yurtsever aydın “artık yeter” diyerek ayağa kalktı. Kurucu Genel Başkan Prof. Dr. Muammer Aksoy’un öncülüğünde, Ord. Prof. Dr. Hıfzı Veldet Velidedeoğlu’nun onursal başkanlığında; Bahriye Üçok, Nusret Fişek ve onlarca Cumhuriyet aydınıyla birlikte küçük bir ofiste başlayan bu yolculuk, sıradan bir dernek kuruluşu değil, tarihe düşülen kutsal bir bekçilik yeminiydi. Tüzüğe kazınan o satırlar hâlâ yüreğimizi sızlatıyor ve boğazımızı düğümlüyor: “Atatürk devrim ve ilkelerinin gelecekte de egemen olmasına katkıda bulunma ve onlara bekçilik yapma zorunluluğunu duymuşlardır.”
Ne var ki bu kutsal bekçiliğin bedeli çok ağır, hem de çok kanlı ödendi. Dernek daha birinci yaşını doldurmadan, karanlık eller Muammer Aksoy’u Bahçelievler’de evinin önünde alçakça kurşunladı. Ardından Bahriye Üçok, Ahmet Taner Kışlalı ve daha nice isim bu vatanın aydınlık yarınları uğruna toprağa düşerek “devrim şehidi” oldu. Onlar sadece birer isim değil, Cumhuriyet’in etten ve kemikten örülmüş canlı savunma hattıydı. 2007 Cumhuriyet Mitingleri’nde milyonları meydanlara döken, kamu yararına çalışan dernek statüsü kazanan, bugün yüzlerce şubesi ve on binlerce üyesiyle Türkiye’nin en köklü demokratik kitle örgütlerinden biri haline gelen ADD’nin kuruluş amacı, hâlâ aynı duygusal ağırlığını taşıyor: Atatürk’ün “fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür” nesiller yetiştirme idealini yaşatmak, laik-demokratik-sosyal hukuk devletini korumak ve karşı-devrimci kuşatmalara karşı toplumun bekçisi olmak.
Şimdiye kadar derneğe başkanlık eden isimler, bu kutsal bekçiliğin bayrağını birbirine devreden ellerdi: Muammer Aksoy (1989-1990), Celil Gürkan (1990), Prof. Dr. Nejat Kaymaz (1990-1991), Arif Çavdar (1991-1992), Prof. Dr. Özer Ozankaya (1992-1993), Süreyya Şehidoğlu (1993-1994), M. Suphi Gürsoytrak (1994-1998), Burhan Apaydın (1998), Yekta Güngör Özden (1998-2000), Halil İbrahim Şahin (2000-2003), Ertuğrul Kazancı (2003-2006), M. Şener Eruygur (2006-2010), Tansel Çölaşan (2010-2018), Prof. Dr. Süheyl Batum (2018-2019), Hüseyin Emre Altınışık (2019-2021) ve 2021’den beri bu ateşi taşıyan Mustafa Hüsnü Bozkurt.
Unutmamak gerekir ki tarihini unutan bir millet, pusulasını kaybetmiş bir gemi gibidir; geçmişinin ödediği bedelleri hatırlamayanlar yarınlarına asla ışık tutamaz. Bugün emperyalizmin ve gericiliğin kuşatması sadece sokaklarda değil, evlerimizin içindeki ekranlarda, dijital mecralarda sürüyor. Ana akım medyanın sağır edici gürültüsü ve yalan rüzgarları arasında, Atatürk ilkeleri doğrultusunda yayın yapan mecraları desteklemek artık bir tercih değil, vatani bir mecburiyettir. İşte Hüsnü Bozkurt başkanlığındaki ADD, Atatürkçü Düşünce Derneği | ADD TV YouTube kanalıyla bu dijital direnişin bayrağını dalgalandırıyor. Kanalda yayınlanan programlar, kuruluş amacının ruhunu günümüzün karmaşasına taşıyor ve yurttaşlara bilimsel, duygusal ve eleştirel bir dille Atatürkçü bir bakış açısı sunuyor.
Öne çıkan programlar ve yapımcıları bu mücadelenin ekranlardaki sesidir:
* Kemalist Bakış: Genel Başkan Mustafa Hüsnü Bozkurt’un bizzat yer aldığı ve genellikle perşembe akşamları yayınlanan program. Türkiye ve dünya gündemini ekonomiden siyasete, Lozan’dan BOP’a ve Nutuk’a kadar gerçeklerin ve Atatürkçü perspektifin süzgecinden geçiriyor.
* Bağımsızlığın Sesi: Hatice Topçu’nun sunduğu program. Bağımsızlık, dış politika, tarih ve toplumsal meselelerde uzman konuklarla derinlemesine sohbetler yaparak tarihe ışık tutuyor.
* Ortak Çözüm: Tevfik Kızgınkaya’nın sunduğu program. Ekonomi, siyaset ve halkın kanayan yaralarına çözüm odaklı yaklaşıyor.
* Sana Sözümüz Var: Yeniçağ Gazetesi köşe yazarı ve ADD program yapımcısı Ayşe Uçar’ın sunduğu program. İç ve dış gündemi, irade-i milliyeyi ve emperyalist kuşatmayı uzmanlarla cesurca deşifre ediyor.
* Yeniden Atatürk Cumhuriyeti: Hatice Topçu ve Taylan Devrim Ercan’ın birlikte sunduğu program. Gençlik, gelecek ve Atatürk Cumhuriyeti’nin yeniden inşası üzerine çözümlemelerle yarınlara umut aşılıyor.
Bu programların değeri çok büyük; kuruluş amacındaki “aydınlatıcı ve uyarıcı çalışmalar” görevini dijital ortamda sürdürerek yurttaşlara sadece bilgi değil, bir vicdan ve bekçilik duygusu da aşılıyorlar. Ancak tam da burada yüreğimizi sızlatan, hepimizi derin bir muhasebeye zorlayan acı bir serzenişle yüzleşmek zorundayız. On binlerce üyesi, yüzlerce şubesi olan, kurucularını şehit vermiş, mitinglerde milyonları ayağa kaldırmış bu koca çınarın dijital sesi ADD TV’nin abone sayısı ve izlenme rakamları, derneğin büyüklüğü ve kuruluşundaki duygusal ağırlıkla karşılaştırıldığında hâlâ yetersiz kalıyor. Bugün sokakta, mahalle sohbetlerinde, gençlerin sosyal medya akışında “ADD ne iş yapıyor?”, “Üye nasıl olunur?”, “Neden sesi bu kadar kısık?” soruları yankılanıyorsa, iğneyi kendimize batırmalıyız. Kurucular, “bekçilik yapma zorunluluğu” duydukları için canları pahasına yola çıktılar. Atatürk’ün “en büyük eserim” dediği Cumhuriyet’i korumak için verilen bu mirasa, sadece bir tıkla abone olarak, bir yayını paylaşarak, bir şubenin kapısını çalarak dahi aktif destek vermiyorsak, yarın çocuklarımıza hangi yüzle bakacağız? Bu durum, sadece derneğin değil, o büyük idealin yeterince sahiplenilmemesinin de acı bir göstergesi değil midir?
Yazının sonunda dileğimiz ve çağrımız nettir: ADD’nin kuruluş nedenini, o duygusal ve zorunlu bekçiliği sadece tüzük metninde değil, her yurttaşın vicdanında ve ekranlarında yeniden canlandırmak zorundayız. Çünkü Atatürkçü düşünce, sadece dernek binalarında, konferans salonlarında veya YouTube kanallarında sıkışıp kalırsa işlevini yitirir. Bu düşünce ancak her evde konuşulduğunda, her okulda yaşatıldığında, her gencin telefon ekranında yankılandığında ve Atatürk çizgisindeki yayın organları halkın gücüyle büyüdüğünde gerçek bir kalkan olur. Programların değeri izlenip paylaşıldığında, üye olunup şubelere omuz verildiğinde artar. Bizim katılımımız olmadan o ekranlar karanlıkta, o bekçilik eksik kalır. Ne yazık ki bugün hâlâ eksik.
Sözün bittiği yerde, bu toprakların ebedi Başkomutanı Mustafa Kemal Atatürk’ün Türk gençliğine ve tüm vatanseverlere bıraktığı o sarsılmaz emri kulaklarımızda yeniden çınlatmanın vaktidir:
Ey Türk Gençliği!
Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir.
Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni, bu hazineden, mahrum etmek isteyecek, dahilî ve haricî, bedhahların olacaktır. Bir gün, İstiklâl ve Cumhuriyetini müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şeraitini düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerait, çok nâmusuz bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zapt edilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şeraitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri şahsî menfaatlerini, müstevlîlerin siyasi emelleriyle tevhit edebilirler. Millet, fakr u zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.
Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerait içinde dahi, vazifen; Türk İstiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda, mevcuttur!
Şimdi susma değil; tarihine sahip çıkma, ekranları aydınlatma ve damarlarındaki o asil kanı harekete geçirme zamanıdır!