Yeniçağ Gazetesi'nin bugünkü manşeti...
Yüzde 50’den yüzde 30’a düşen enflasyon, fiyatları aşağı çekmiyor. fiyatlar yine yüzde 30 artıyor.
maaşlar ise düşük enflasyon tahmini üzerinden belirlenince, çalışanın hesabına yoksulluk düşüyor.
BEDELİNİ ÇALIŞAN ÖDÜYOR
Ülkenin en önemli gündem maddelerinden birisini Merkez Bankası’nın bir türlü tutturamadığı için sürekli olarak yükseltilen enflasyon tahmini oluşturuyor. Ekonomi yazarımız Remzi Özdemir, bu durumu yorumladı: Ücretlinin cebine girecek paranın hesabında gerçekleşmiş enflasyon yerine, gerçekleşmesi beklenen enflasyon esas alınıyor. Ve tahmin tutmadığında bedelini tahmini yapan değil, maaşını alan ödüyor. Bir çalışanın maaşını yüzde 20-25 artırıp, hayat pahalılığının yüzde 31-32 arttığı bir ortamda “enflasyon düşüyor” demek, o çalışanın satın alma gücünü koruyamaması demek.
ASIL SORUMLULAR BELLİ
Ücretlinin Merkez Bankası kadar güçlü bir aracı yok. Faiz artıramaz. Para politikası uygulayamaz. Kur politikası belirleyemez. Vergi koyamaz. Enerji fiyatını belirleyemez. Ama enflasyon tahmini tutmadığında maaşıyla bedel öder. Bu vebal aslında sadece Merkez Bankası’nın değil. Merkez Bankası tahmin yapar. Ekonomi yönetimi bu tahminleri politika hedefi haline getirir. İşverenler ücret bütçelerini buna göre oluşturur. Kamu da gelir politikasını buna göre şekillendirir. Bu nedenle sorumlu olanlar ekonomi politikasını oluşturanlar ve bu tahmini ücret belirlemede kullananlardır.
MUTFAKTA YANGIN SÜRÜYOR
Enflasyon gerçekten düşerken bile çalışan neden fakirleşiyor? Çünkü fiyatların artış hızı düşebilir ama fiyat seviyesi geri gelmiyor. Yüzde 50’den yüzde 30’a düşen enflasyon, fiyatların düştüğü anlamına gelmiyor. Fiyatlar yine yüzde 30 artıyor. Maaşa yüzde 20 zam veriyorsanız, çalışan matematiksel olarak fakirleşiyor. Bunun adı dezenflasyon olabilir. Ama çalışanın mutfağında karşılığı gelir kaybıdır. Tahmin tutarsa alkış ekonomi yönetiminin. Tahmin tutmazsa fatura çalışanın. Böyle bir sistemin sürdürebilmesi mümkün değil.
