Cansu İşcan
Tıp ve adli tıp çevrelerinde yeniden hararetli bir tartışma konusu haline gelen "Spontaneous Human Combustion" (SHC) vakaları, modern bilimin sınırlarını zorlamaya devam etti.
Tarih boyunca kaydedilen ve kurbanın çevresindeki yanıcı eşyalara hiçbir zarar gelmeksizin sadece kendi bedeninin tamamen yanarak küle dönüşmesiyle karakterize edilen olaylar, adli tıp literatüründeki yerini korudu.
Bu vakaların en çarpıcı ortak noktası, genellikle kurbanın vücudundan sadece bir ayak veya elin sağlam kalması, geri kalan kısımların ise yüksek ısılı bir fırından çıkmışçasına erimesi oldu.
İngiliz biyolog ve yazar Brian J. Ford, bu durumu "aseton birikimi" hipoteziyle ilişkilendirdi.
Ford, vücuttaki ketozis durumunda üretilen asetonun aşırı yanıcı bir maddeye dönüştüğünü ve en küçük bir statik kıvılcımla reaksiyonun başlayabileceğini savundu.
Buna ek olarak, adli tıp uzmanları süreci "Fitil Etkisi" (Wick Effect) olarak tanımladı.
Amerikalı ünlü adli antropolog Dr. Douglas Ubelaker, insan vücudundaki yağ dokusunun bir mum içindeki parafin gibi davrandığını, kıyafetlerin ise fitil görevi görerek içten içe uzun süreli bir yanma sağladığını belirtti.
Ubelaker, bu sürecin neden çevreye yayılmadığını, ısının merkezde toplanması ve kemiklerin dahi kalsine olmasıyla açıkladı.
Fiziksel kanıtlar, bu yanma olaylarının gerçekleşmesi için yüksek derecelere ulaşan bir ısı gerektiğini ortaya koydu.
Ancak bu denli yüksek bir ısının nasıl olup da odadaki bir gazeteye veya ahşap mobilyaya sıçramadığı, fizik kurallarını zorlayan en büyük soru işareti olarak kaldı.
Adli bilimler üzerine çalışmalarıyla tanınan Dr. Mark Benecke, olay mahallerinde yaptığı incelemelerde, bu fenomenin aslında bir "kendiliğinden oluşma" değil, dış bir ateşleme kaynağıyla başlayan ancak vücut yağının devreye girmesiyle ekstrem bir boyuta ulaşan yavaş yanma süreci olduğunu ifade etti.
Benecke, kurbanların genellikle hareket kabiliyeti kısıtlı veya bilinci kapalı kişiler olmasının, yangının başlangıcında müdahale edilememesini açıkladığını vurguladı.
