Endonezya'nın Java Adası'ndaki derin ormanlarda, zamanın akışına meydan okuyan Baduy topluluğu, modern dünyanın teknolojik kuşatmasına karşı kadim bir direniş sergiledi.
Elektrik, internet ve metal çivi kullanımının dahi yasak olduğu bu saklı coğrafya, bilim dünyası tarafından sürdürülebilir yaşamın yeryüzündeki son kalelerinden biri olarak tescil edildi.
Cakarta yakınlarındaki Lebak bölgesinde yaşayan Baduy halkı, “Pikukuh” adı verilen katı geleneksel yasalarla dış dünyadan tamamen izole bir yaşam sürdürdü. Doğanın dengesini bozmamak adına evlerini inşa ederken toprağı kazmayı dahi reddeden bu topluluk, bambu ve palmiye yapraklarından inşa ettikleri konutlarında tek bir çivi dahi kullanmadı.
Hollandalı antropolog Dr. Robert Wessing, Baduy toplumunun bu tutumunu “ekolojik bir sadakat” olarak tanımlarken, topluluğun moderniteye karşı duruşunun basit bir reddediş değil, bilinçli bir varoluş stratejisi olduğunu vurguladı.
Baduy halkı, dijital çağın beraberinde getirdiği akıllı telefon ve internet kullanımına karşı da sert bir ambargo uyguladı.
İç Baduy (Baduy Dalam) olarak bilinen çekirdek grup, köylerine giren her türlü elektronik cihazı yasaklayarak geleneksel sözlü kültürlerini koruma altına aldı.
Avustralyalı araştırmacı Prof. Dr. Julian Millie, yaptığı saha çalışmalarında Baduy halkının teknoloji karşıtı tutumunu inceledi. Millie, bu izolasyonun toplum içindeki sosyal bağları güçlendirdiğini ve bireylerin doğayla olan temasını kesintisiz kıldığını ifade etti.
Bilimsel araştırmalar, Baduy köylerindeki hava ve su kalitesinin, çevre bölgelere oranla %80 daha temiz olduğunu ortaya koydu.
Sabun, şampuan ve deterjan gibi kimyasal ürünlerin kullanılmadığı bu bölge, modern insanın yarattığı kirlilikten tamamen arındırılmış bir laboratuvar niteliği kazandı.
Amerikalı çevrebilimci Dr. Michael Dove, Baduy tarım sisteminin "sıfır atık" prensibiyle çalıştığını ve bu yöntemin iklim kriziyle mücadelede küresel bir model olabileceğini belirtti.
Uzmanlar, Baduy halkının modern tıp yerine sadece şifalı bitkilerle tedavi olmasını ve okullaşmaya karşı durmasını, kültürel bir genetiğin korunması çabası olarak nitelendirdi.
Topluluk, dış dünyadan gelen turistlerin dahi sadece belirli bölgelere girmesine izin vererek, kendi özgün kimliklerini küreselleşmenin tek tipleştirici etkisinden başarıyla sakındı.
