Hangi ülkeler daha narsist? Küresel araştırmadan çıkan sonuçlar şaşırttı

Kökenini mitolojide kendi yansımasına âşık olan Narkissos’tan alan narsisizm; kendine hayranlık, sürekli takdir edilme arzusu ve onay ihtiyacıyla tanımlanıyor. Ancak Michigan Üniversitesi öncülüğünde yürütülen bu çalışma, narsisizmi bireysel bir kişilik özelliğinin ötesine taşıyarak toplumsal bir gösterge olarak ele alıyor. 53 ülkeden 45 binden fazla kişinin katıldığı araştırma, bu kişilik yapısının küresel bir haritasını çıkarmayı başardı.

Araştırmada, bireylerin kendilerini sosyal hiyerarşide nasıl konumlandırdıkları ve başkalarıyla rekabet algıları ölçüldü. Elde edilen bulgulara göre Almanya, Irak ve Çin, narsisizmin en yüksek seviyede görüldüğü ilk üç ülke oldu. Bu ülkeleri Nepal ve Güney Kore izledi. Listenin diğer ucunda ise Sırbistan, İrlanda ve Birleşik Krallık yer aldı. ABD, beklentilerin aksine 16. sırada konumlandı.

Veriler, ülkelerin ekonomik refah düzeyi arttıkça narsisistik eğilimlerin de güçlendiğini gösteriyor. Zenginlik tek başına belirleyici değil. Araştırmacılar, kolektivist yani toplumcu kültürlerde de narsisizmin filizlenebildiğini saptadı. Bu toplumlarda bireysel başarı, çoğu zaman grubun saygınlığını yükseltmenin bir aracı olarak görüldüğü için, kişisel öne çıkma arzusu narsisistik davranışları tetikleyebiliyor.

GENÇLİK VE CİNSİYET: DEĞİŞMEYEN TABLO

Çalışmanın en dikkat çekici sonuçlarından biri, yaş ve cinsiyet farkının evrensel geçerliliği oldu. Kültürel farklılıklardan bağımsız olarak erkeklerin, kadınlara kıyasla daha yüksek narsisistik eğilimler sergilediği belirlendi. Uzmanlar, bunun erkeklerin daha rekabetçi ve girişken olmaya yönlendirilmesiyle; kadınların ise uyum ve ilişki odaklı rollerle yetiştirilmesiyle ilişkili olduğunu ifade ediyor.

Asıl çarpıcı bulgu yaş faktöründe. Genç bireylerin yaşlılara göre daha narsisistik olduğu gözlemleniyor. Araştırmanın yazarlarından Doç. Dr. William Chopik, bu durumu hayat tecrübesinin dönüştürücü etkisiyle açıklıyor. Chopik’e göre gençler, evrensel olarak kendilerini merkeze koymaya ve yeteneklerini abartmaya daha yatkın. Zaman içinde yaşanan deneyimler ise bireyi daha gerçekçi ve mütevazı bir noktaya taşıyor.

Sonuç olarak narsisizm, yalnızca kültürel sınırlarla açıklanabilecek bir olgu değil; insanın biyolojik, sosyal ve psikolojik gelişiminin doğal bir parçası. Bireysel ya da toplumcu fark etmeksizin, narsisizm insan doğasının evrensel bir yansıması olarak varlığını sürdürüyor ve yaşam deneyimleriyle birlikte şekil değiştiriyor.