Türkiye, tarihi boyunca nice fırtınadan geçmiş, nice saldırıya göğüs germiş bir devlettir. Bu topraklarda hiçbir gelişme sadece bugünün şartlarıyla okunmaz; her olay, geçmişin izleriyle, hafızanın derin katmanlarıyla ve milletin sezgisiyle birlikte değerlendirilir. O yüzden bazı dönemler vardır ki, yalnızca siyasi gündem değil, adeta bir varlık-yokluk bilinci yeniden harekete geçer. İçinde bulunduğumuz dönem de tam olarak böyledir.
Bir yandan “barış”, “normalleşme” ve “kardeşlik” söylemleri dolaşıma sokulurken, diğer yandan sınırların, kimliğin, egemenliğin ve devlet otoritesinin tartışmaya açıldığı bir tabloyla karşı karşıyayız. Türkiye gibi yüzyıllardır hedef alınan, çevresi sürekli istikrarsızlaştırılmak istenen ve içeriden de defalarca sarsılmaya çalışılan bir ülke için bu tablo sıradan değildir. Bu, doğrudan milletin var oluş duygusuna dokunan bir durumdur.
Bu nedenle toplumun hafızasında eski görüntüler, eski travmalar, eski mücadeleler yeniden canlanır. Çünkü Türk milleti için vatan kavramı yalnızca bir toprak parçası değil; şehidin kanı, gazinin hatırası, geçmişin emaneti ve geleceğin sorumluluğudur. Bu emanet zedelendiği hissedildiği an, doğal bir savunma refleksi ortaya çıkar. İşte milliyetçilik dediğimiz duygu, aslında tam da burada hayat bulur: Tehdit karşısındaki direniş bilinci olarak.
Bazıları bu yükselişi “sertleşme” olarak okuyabilir. Oysa bu bir sertleşme değil, bir uyanıştır. Devletin ve milletin bekasına yönelik en küçük bir gölge düştüğünde bile tetikte olan bir bilinç hâlidir. Türkiye’de milliyetçilik; dışlayıcılıktan değil, korumacılıktan beslenir. Parçalamaktan değil, bir arada tutmaktan güç alır. Çünkü bu millet, bölünmenin ne demek olduğunu çok iyi bilmektedir.
İşte tam da bu psikolojik ve tarihsel zeminde yeni bir beklenti şekillenmektedir. Bu beklenti, nutuk atan, tehdit savuran, slogan üreten bir figür değil; devleti bilen, sınırın değerini kavrayan, milletin onurunu günlük siyasetin malzemesi yapmayan ciddi ve sorumlu bir yönetici profiline yöneliktir. Gürültüden uzak ama gerektiğinde tavrını ortaya koyan; yumuşak görünmeden merhametli, sertleşmeden kararlı bir duruş aranmaktadır.
Toplum, hamasi söylemlerle değil, gerçek tavırlarla ikna olur. Bayrak yalnızca elde değil, yürekte taşınmalıdır. Devlet ciddiyeti, kürsüde bağırmakla değil, masada ve sahada gösterilen duruşla ispatlanır. İşte bugün milletin aradığı profil, tam da budur: Sözü ölçülü, adımı net, niyeti şaibesiz, çizgisi belli bir devlet insanı karakteri.
Bu karakter, yalnızca bir siyasi görüşün içinde sıkışmaz. Milliyetçi hassasiyet taşıyanlardan merkezde duranlara, muhafazakârlardan kararsızlara kadar geniş bir kesimde karşılık bulur. Çünkü mesele artık hangi partide olunduğu değil; hangi zihniyetin temsil edildiğidir. Bu da bizi çok önemli bir noktaya getirir: Türkiye, artık parti değil, karakter aramaktadır.
Uzun yıllardır süren kamplaşma, kardeşi kardeşe yabancılaştıran dil, sokaklara kadar inen öfke; insanları büyük laflardan, büyük kavgalardan ve büyük iddialardan bıktırmıştır. Millet, artık kavga eden değil, çalışan; ayrıştıran değil, birleştiren; savuran değil, toparlayan bir irade görmek istemektedir. Ama bunu yaparken de asla tavizkâr, silik veya kararsız bir duruş değil; net ve sağlam bir duruş beklemektedir.
Bu yüzden bugünün Türkiye’sinde en fazla karşılık bulan değerler; dürüstlük, devlet terbiyesi, disiplin, adalet ve sorumluluk bilincidir. Vatan sevgisi, yalnızca konuşmalarda değil, yaşamın her alanında gösterildiğinde anlamlıdır. Millet, bunu içgüdüsel olarak ayırt edebilecek bir tecrübeye sahiptir.
Artık bu ülkede yüksek ses değil, derinlik; kurnazlık değil, sadakat; hamaset değil, samimiyet kazandırmaktadır. İnsanlar, gözünün içine bakıldığında yalan görmediği, arkasında şaibe hissetmediği bir yönetici ister. Ve bu istek giderek daha da güçlenmektedir.
Şartlar oluştuğunda, millet her zaman kendisini gerçekten temsil eden profili ortaya çıkarır. Bu bazen bir isim olur, bazen bir hareket, bazen de bir ruh. Ama temelde değişmeyen tek şey, bu toprakların bir iradeye ve o iradenin temsil ettiği sağlam bir kimliğe sahip olma ihtiyacıdır.
Türkiye, geçmişte nasıl büyük sınavlardan geçip yolunu bulduysa, bugün de aynı sezgiye ve aynı dirence sahiptir. Yeter ki milletin sesini gerçekten duyan, onun onurunu ve devletin itibarını her şeyin üstünde tutan bir anlayış yeşermeye cesaret edebilsin.
Çünkü bu topraklarda son sözü her zaman dış güçler, çıkar çevreleri ya da geçici hevesler değil; milletin kendisi söylemiştir. Yine öyle olacaktır.
Ve belki de bugün sorulması gereken en önemli soru şudur:
Kimin sesi daha yüksek değil… Kimin vicdanı daha güçlü?
