Jeffrey Epstein dosyasına dair belgelerin kamuoyuyla paylaşılması, uzun süredir sezilen ama tam olarak görünmeyen bir gerçeği açığa çıkarıyor: Bazı suçlar, gizli kaldıkları için değil; görülmelerine rağmen durdurulmadıkları için büyüyor. Epstein meselesi de bu yüzden yalnızca bir ceza davası değil, gücün hukukla temas ettiği yerde nelerin askıya alınabildiğini gösteren bir vaka hâline geliyor.
Bu belgeler, “ne oldu?” sorusu kadar rahatsız edici bir soruyu dayatıyor: “Neden bu kadar uzun süre hiçbir şey olmadı?”
Ve bu soru, ister istemez faili aşan bir alana, yani düzenin kendisine yöneliyor.
Bir kişi değil, bir mekanizma
Epstein’e dair kamuoyuna yansıyan belgeler, suçun kendisinden çok, suç etrafında örülen ilişkiler ağını açığa çıkarıyor. Yıllara yayılan iddialar, bilinen temaslar, defalarca yapılan bildirimler ve buna rağmen geciken müdahaleler, karşımıza tekil bir failden ziyade işleyen bir düzen çıkarıyor. Bu düzenin temel özelliği, belirli bir ekonomik ve sosyal güce sahip olanların, fiilen farklı bir hukuki iklimde hareket edebilmesidir.
Burada mesele hukukun belirli eşiklerde ağırlaşması, hatta zaman zaman duraksamasıdır. Servet, bağlantılar ve tanınırlık bir araya geldiğinde, denetim mekanizmalarının gevşediği; “rahatsız edici” olanın ertelendiği bir alan oluşur. Epstein dosyasında belgelerle somutlaşan da tam olarak budur. Suçun sürekliliği, bireysel bir kurnazlıktan çok, kurumsal bir suskunluğun ürünüdür.
Bu nedenle bugün açıklanan belgeler, “kim kiminle ne zaman görüştü” sorusundan daha fazlasını gündeme getiriyor. Asıl soru şudur: Bu ilişkiler bilinirken neden müdahale edilmedi? Epstein’i mümkün kılan şey, yalnızca kişisel sapkınlık değil; gücün denetlenmeyeceğine duyulan örtük inançtır.
Ulaşılamazlığın çatırdaması
Epstein dosyasının merkezinde yer alan zihniyet, coğrafyaya özgü değildir. Bu zihniyetin özü basittir: Gücün, hukuku fiilen etkisiz kılabileceği inancı. Servetin, bağlantıların ve görünürlüğün bir tür görünmezlik sağladığı varsayımı. Bu varsayım, yalnızca bireysel kibirle değil; yıllar içinde sınanmamış olmanın verdiği rahatlıkla güçlenir. Ve genellikle şu cümlede kristalleşir: “Bana bir şey olmaz.”
Türkiye’de son dönemde kamuoyuna yansıyan, tanınmış kişileri de kapsayan uyuşturucu operasyonları bu çerçevede okunmalıdır. Bu operasyonların asıl anlamı, suçun niteliğinden ya da isimlerin tanınmışlığından ibaret değildir. Asıl mesele, uzun süredir var olduğu hissedilen bir özgüvenin, yani “ulaşılamazlık” duygusunun çatlamaya başlamasıdır. Ekonomik güç, sosyal çevre ya da görünürlük; hiçbirinin hukuku otomatik olarak devre dışı bırakamadığı gerçeği, bu dosyalarla birlikte yeniden hatırlatılmaktadır.
Bu tür soruşturmalar, yalnızca ceza hukukunu ilgilendirmez. Aynı zamanda toplumsal bir eşiğe işaret eder. Çünkü adalet duygusu, çoğu zaman verilen cezalardan çok, kimin yargılanabildiği üzerinden şekillenir. Hukukun yalnızca güçsüzlere işlediği algısı yerleştiğinde, toplumda sessiz bir çözülme başlar.
Epstein dosyası, gücün denetlenmediği bir yerde nelerin mümkün olabildiğini küresel ölçekte gösteriyor. Türkiye’deki son örnekler ise şu gerçeği hatırlatıyor: “Bana bir şey olmaz” duygusu kalıcı değildir.
Hukuk geç kaldığında zedelenir; işlediğinde ise yalnızca suçluları değil, o suça sessiz kalan düzeni de sorgular. Asıl mesele de tam olarak budur: Epstein’i konuşmak, geçmişte kalan bir skandalı değil; bugün ve yarın hangi yanılgılara izin verilmeyeceğini tartışmaktır. Hangi düzenler, hangi suskunluklar ve hangi ayrıcalıklar bundan sonra mümkün olmayacak?
